Για κάποια προϊόντα, π.χ. είδη ρουχισμού, όπως τα μποτάκια που ανέφερες, δεν παίζει ρόλο και η υποκειμενική αισθητική μας; Όμως και αυτό είναι κάτι που πολύ εύκολα μπορεί να μάθει ένας πράκτορας από προηγούμενες αγορές μας που μπορούμε να του δείξουμε, ή από μια αρχική φάση που θα μας επιστρέφει 3 επιλογές και θα αποφασίζουμε εμείς, μέχρι που αυτό να μην χρειάζεται άλλο...
Πιστεύω πως σίγουρα παίζει ρόλο και η υποκειμενική αισθητική μας, αλλά όπως κι εσύ είπες, ο πράκτορας μαθαίνει εύκολα τι μας αρέσει. Για εμένα βέβαια, το θέμα δεν είναι τόσο στο πεδίο του ρουχισμού (πχ, εμένα μου αρέσει πολύ να ντύνομαι ωραία, αλλά βαριέμαι εξίσου πολύ τη διαδικασία του shopping, οπότε άνετα θα το ανεθετα σε agent), όσο άλλων επιλογών που θα μπορούσαν να γίνονται για λογαριασμό μου. Πχ, το τι θα διαβάσω, τι θα παρακολουθήσω… Αυτή η διαδικασία του να ενθαρρύνεται, να διευκολύνεται και τελικά να μεγεθύνεται η προσήλωσή μας στα διανοητικά ερεθίσματα που ήδη προτιμούμε. Αυτό το βρίσκω ασφυκτικό… Κι άσχετο, αλλά κατά κάποιο τρόπο σχετικό, διάβαζα τις προάλλες ότι πλατφόρμες streaming ενθαρρύνουν πλέον την παραγωγή series με ρηχό διάλογο, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί κάποιος που κάνει ταυτόχρονα scrolling στο κινητό του, χωρίς να αισθάνεται ότι χάνει κάτι… Το λεγόμενο second-screen writing. Ανάμεσα σε δύο οθόνες…
Για κάποια προϊόντα, π.χ. είδη ρουχισμού, όπως τα μποτάκια που ανέφερες, δεν παίζει ρόλο και η υποκειμενική αισθητική μας; Όμως και αυτό είναι κάτι που πολύ εύκολα μπορεί να μάθει ένας πράκτορας από προηγούμενες αγορές μας που μπορούμε να του δείξουμε, ή από μια αρχική φάση που θα μας επιστρέφει 3 επιλογές και θα αποφασίζουμε εμείς, μέχρι που αυτό να μην χρειάζεται άλλο...
Πιστεύω πως σίγουρα παίζει ρόλο και η υποκειμενική αισθητική μας, αλλά όπως κι εσύ είπες, ο πράκτορας μαθαίνει εύκολα τι μας αρέσει. Για εμένα βέβαια, το θέμα δεν είναι τόσο στο πεδίο του ρουχισμού (πχ, εμένα μου αρέσει πολύ να ντύνομαι ωραία, αλλά βαριέμαι εξίσου πολύ τη διαδικασία του shopping, οπότε άνετα θα το ανεθετα σε agent), όσο άλλων επιλογών που θα μπορούσαν να γίνονται για λογαριασμό μου. Πχ, το τι θα διαβάσω, τι θα παρακολουθήσω… Αυτή η διαδικασία του να ενθαρρύνεται, να διευκολύνεται και τελικά να μεγεθύνεται η προσήλωσή μας στα διανοητικά ερεθίσματα που ήδη προτιμούμε. Αυτό το βρίσκω ασφυκτικό… Κι άσχετο, αλλά κατά κάποιο τρόπο σχετικό, διάβαζα τις προάλλες ότι πλατφόρμες streaming ενθαρρύνουν πλέον την παραγωγή series με ρηχό διάλογο, ώστε να μπορεί να παρακολουθεί κάποιος που κάνει ταυτόχρονα scrolling στο κινητό του, χωρίς να αισθάνεται ότι χάνει κάτι… Το λεγόμενο second-screen writing. Ανάμεσα σε δύο οθόνες…